சிறு துளிகள்

அம்மா
அப்பா
மனைவி
அனைவரும் வேலைக்கு!
குழந்தைகள்
பள்ளிக்கு!!
என்ன செய்து கொண்டிருக்கும்
தனிமையில் வீடு...

நேற்று மாலை
நீ பறிக்கத் தவறிய
மல்லிகைப் பூக்களுடன்
பேச வருகிறது
இரவிலும் வண்ணத்துப் பூச்சிகள்...

பூச்சாண்டிகள் இல்லாமல்
தானாகவே சாப்பிடும்
குழந்தைகள்
சீரியல் பார்க்கும்
அம்மாவுக்கு பயந்தபடி...

பேருந்து கிளம்பி விட்டது
மக்கள் கூட்டம்
சில்லறைகளின் சப்தம்
முதியோருக்கான இருக்கையில்
நீயும் நானும்
சிறிதும் கூச்சமின்றி...

மலர்களைப் பற்றி
யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்
பொழுதெல்லாம் நினைவில் வருகிறது
எப்போதோ வெடித்து அப்பாவியின்
உயிர் குடித்த துப்பாக்கி தோட்டா...

பொய்களைப் பரப்பி விட்டு
நிஜங்களில் ஒளிந்து கொள்வேன்
வெளிவருவதற்குள்
அடுத்த பொய்களை
தயாரித்து விடுவேன்...

யானை

வேலையிலிருந்து திரும்பும் போது
ஏறக்குறைய பாதி இரவாகி விட்டிருந்தது
அதுவரை விழித்திருந்து கேட்கிறாள்
அப்பா யானைனா எப்படி இருக்கும்?
பெரிய உடல்
கரிய உருவம்
பெரிய காது
சிறிய வால்
தும்பிக்கை
என சொல்லி முடிக்கிறேன் நான்
பாடப் புத்தகத்தில்
எருமைக்கு பக்கத்தில் இருக்கும்
யானையின் படமொன்றை காட்டி
இதில் சின்னதா தானே இருக்கு என்கிறாள்
சரி விடு நாளை பார்க்கலாம் என சொல்லி
உறங்கச் சொல்லுகிறேன்
எனக்கு முன் விழித்துக் கொண்டு
யானை பார்க்கப் போகலாம் என்கிறாள்
சரி என அழைத்துச் செல்கிறேன்
பக்கத்து நகரத்தில் எங்கும் இல்லை
பெருமாள் கோவில் யானை இறந்து
மூன்று மாதங்கள் முடிந்துவிட்டதாம்
வேறு வழிகளே இல்லை
பழனி செல்லும் பேருந்தில் ஏறினோம்
இரண்டு பழமும் ஒரு தம்ளர் பாலும்
போதுமானதாய் இருக்கிறது அவளுக்கு
பக்கத்து இருக்கை சிறுவனிடம்
யானை பார்க்க போவதாக
சொல்லிக் கொண்டு வருகிறாள்
இரண்டு மணி நேரப் பயணம்
பாகனின் அங்குசத்தில்
பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது
பழனியில் யானைகள்
முதல் ஐந்து ரூபாய்க்கு துதிக்கை ஆசிர்வாதம்
பின்னர் கொடுத்த இருபது ரூபாயில்
சிறிது தூரம் யானைப் பயணமென
பயம் கலந்த மகிழ்வுடன் சிரித்துக் கொண்டே
கையசைக்கிறாள் எல்லோருக்கும்
திரும்பி வீடு வந்ததும்
இரு கைகளையும் விரித்து
அம்மா இவ்ளோ பெரிய யானை
என்று சொல்லி கட்டிக் கொள்கிறாள்
மீண்டும் பறந்து செல்கிறது
பக்கத்து வீட்டு வாண்டுகளிடம் விவரிக்கும் ஆவலில்
இனி அவள் சொல்லும் கதைகளில்
நிச்சயம் இருக்கும் ஒரு யானையும்
அதன் மீது பவனி வரும் இளவரசியும்
நாளை அவளிடம் யாரும்
ஒரு புலியைப் பற்றியோ
சிங்கத்தைப் பற்றியோ
சொல்லிவிடக் கூடாதென்ற
கவலை எனக்கு...

பரிதவிக்கும் கவிதை...

தோட்டத்தில் பதியமிட்ட மல்லிகைக் கொடியின்
முதல் மொட்டு மலர்ந்த நொடி
பாரம் தாளாமல் வளையும் இலையிலிருந்து
சொட்டும் ஒரு துளி மழை நீர்
அதிகாலை புற்றிலிருந்து ஈசல்கள்
வெளிவரும் அற்புத கணம்
தூக்கத்தில் சிரிக்கும் குழந்தையின்
மெல்லிய உதட்டுச் சுழிப்பு
கதிரவனின் வெயிலில் கரையத்
துடிக்கும் பனித் துளி உருளைகள்
யாரும் கண்டுவிடாத நேரத்தில்
குட்டிக்கு பால்க் கொடுக்கும் தாய் ஆடு
நாய்க் குட்டியின் உறக்கம்
வண்ணத்துப் பூச்சியின் முதல் சிறகடிப்பு
தேனீக்களின் மலர்த் தேடல்
கிணற்றின் ஆழத்தில் ஒளிரும்
மீசை மீன்கள்
சாரைப் பாம்பொன்று
சட்டை மாற்றும் சூழல்
தொலை தூரத்தில் கூவி வரும்
நீராவி புகைவண்டி குரல்
வானமெங்கும் அலையும் மேகக் கூட்ட பறவைகள்
சிறுகல் பட்டு நெளியும் குளங்களின் வட்டங்கள்
மெல்ல மெல்ல தோகை விரிக்கும் மயில்களென
அனைத்தையும் ஒரு சேர கண்டுவிட துடித்து
அத்தனையும் இழந்துவிட்ட
பரிதவிப்பில் தனித்திருக்கிறது
உனக்கான கவிதையொன்று....

கரையும் வாழ்வு...

சில சில்லறை காசுகளுடன்
நைந்து போய்க் கிடக்கிறது நீ தந்த
இரண்டு ருபாய் நோட்டு...
இருவரும் பயணித்த பேருந்துகளின்
கட்டணச் சீட்டுகள் இன்னும்
மறக்க விடுவதில்லை கடந்து வந்த
தூரங்களையும் பாதையோர மரங்களையும்...
உன்னிடமிருந்து தெரியாமல்
எடுத்த கைக் குட்டையில்
இன்னும் வீசிக் கொண்டிருக்கிறது
உன் வியர்வையின் வாசனை...
ஒவ்வொரு தெருவிலும்
பதித்து வந்த காலடிச் சுவடுகள்
தளம் பூசப்பட்டு வெடித்துக் கிடக்கிறது
இந்த தனிமை நாட்களில்...
ஒரே ஒரு முறை உனக்கென
நான் வாங்கி வந்த மலர்ச் சரத்தின்
காய்ந்த மீதங்களை தேடுகிறேன் நினைவெங்கும்...
என்னை வெறுத்து ஒதுக்கி
நீ வாழும் வாழ்வில் ஒரு கணமேனும்
உன் புன்னகையில் ஒளிந்து கொண்டு
வெளிப்படுவேன் உனக்கும் தெரியாமல்...
எத்தனை சொந்தங்கள் இந் நாட்களில்
அந்நாளில் தந்தையென அறிமுகமானவன் நான்
அறிமுகம் தந்தவள் நீ
இருவரின் தோள்களை சாய்ந்து கொண்டு
அப்பா என்றழைத்தது நம் பிள்ளை...
காலங்கள் கடந்து விட்ட போதிலும்
முகம் கானா உன் நலம்
விசாரிக்கும் என் தாயின் கண்ணீரில்
கரைகிறது என் நாட்கள்...